บทที่ 2:แนวคิดทางการตลาดที่สำคัญต่อการตัดสินใจเช่าซื้อพระเครื่อง

แนวคิดทางการตลาดที่สำคัญต่อการตัดสินใจเช่าซื้อพระเครื่อง 

ปริญ  ลักษิตานนท์ และคณะ (2543 ; 66-84) ได้กำหนดปัจจัยทางการตลาดที่มีความสำคัญต่อกระบวนการตัดสินใจ  สามารถแยกพิจารณาได้ 2 ประเภท  คือ  ปัจจัยภายใน ( Internal Variables) และปัจจัยภายนอก ( External Variables) ดังภาพประกอบที่ 3

ภาพประกอบที่ 3 พฤติกรรมและการตัดสินใจของผู้บริโภค

ที่มา ปริญ ลักษิตานนท์ และคณะ , 2543 : 66-84

ปัจจัยภายในที่มีความสำคัญต่อการตัดสินใจ

ปัจจัยภายใน ( International Factor ) คือ ปัจจัยที่เกิดขึ้นจากด้านจิตวิทยา  หรือเรียกว่าปัจจัยด้านจิตวิทยาซึ่งเป็นความต้องการของมนุษย์ที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมผู้บริโภคปัจจัยการเช่าพระเครื่องภายในได้แก่  การจูงใจ  การรับรู้  บุคลิกภาพ  ทัศนคติ ดังภาพประกอบที่ 4

ภาพประกอบที่ 4 ปัจจัยภายในที่มีความสำคัญต่อการตัดสินใจ

ที่มา : ปริญ ลักษิตานนท์ และคณะ , 2543 : 66-84

1. การจูงใจ( Motivation) หมายถึงการกระตุ้นให้กระทำหรือดำเนินการให้ได้มาซึ่งเป้าหมายที่ตั้งไว้ซึ่งการจูงใจจะเกิดขึ้นภายในตัวบุคคล  เป็นปัจจัยภายในตัวแรกที่มีผลต่อพฤติกรรมผู้บริโภค  เพราะพฤติกรรมของผู้บริโภคนั้นเป็นพฤติกรรมที่ต้องได้รับการกระตุ้นตั้งแต่เกิด  การจูงใจดังกล่าวจะถูกกระทบโดยปัจจัยภายนอกต่างๆ  เช่น วัฒนธรรม  ชั้นทางสังคมเป็นต้นการตัดสินใจของผู้บริโภคมักจะได้รับอิทธิพลจากแรงจูงใจชนิดใดชนิดหนึ่ง  ทฤษี Maslow กล่าวถึงลักษณะความพึงพอใจของมนุษย์ว่า  มนุษย์มีเจตนารมณ์และแรงมุ่งมั่นที่จะเป็นอิสระมีความสามรถและมีแรงจูงใจ  พร้อมที่จะผลักตัวเองออกไปในทางที่ดีขึ้น  ซึ่งเป็นไปตามทฤษีแรงจูงใจในทางบวกโดยที่ Maslow จำแนกได้เป็น 5 ขั้นตอนคือ

ขั้นที่ 1 ความต้องการทางด้านร่างกาย

ขั้นที่ 2 ความต้องการความมั่นคงปลอดภัย

ขั้นที่ 3 ความต้องการด้านสังคม

ขั้นที่4 ความต้องการด้านเกียรติยศชื่อเสียง

ขั้นที่5 ความต้องการประจักษ์ตนเอง

2. การรับรู้ ( Perception ) เป็นกระบวนการที่บุคลคัดเลือก  จัดระเบียบ และตีความหมาย  ข้อมูลเพื่อกำหนดเป็นภาพที่มีความหมายขึ้นมาหรือเป้ฯกระบวนการรับรู้  การจัดระเบียบ และการตีความหมาย  ข้อมูลหรือสิ่งกระตุ้นโดยอาศับประสาทสัมผัสทั้ง 5 ของมนุษย์

3. การเรียนรู้ (Learning ) หมายถึง  เป็นการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของบุคลซึ่งเกิดขึ้นจากประสบการณ์  หรือเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมและ(หรือ)  ความโน้มเอียงของพฤติกรรมที่เป็นผลมาจากการสังเกต  และประสบการณ์ที่ผ่านมาของบุคคลได้รับแรงกระตุ้นโดยการรับรู้ถึงตัวกระตุ้น  นั่นคือ  บุคคลได้เข้าไปสู่การเรียนรู้แล้ว  ในทางทฤษฎีการเรียนรู้จะกล่าวถึงองค์ประกอบที่เป็นเหตุเป็นผลกัน  คือ การถูกกระตุ้นและการตอบสนอง  ซึ่งทฤษฎีนี้เรียกว่า ทฤษฎีการกระตุ้น-การตอบสนอง ( Stimulus Response Theory =  S-R Theory ) การเรียนรู้เกิดขึ้นจากอิทธิพลหลายอย่าง เช่น ทัศนคติ ความเชื่อ ประสบการณ์

4. บุคลิกภาพ (Personality) เป็นลักษณะด้านจิตวิทยาที่เด่นชัด  ซึ่งนำไปสู่การตอบสนองของบุคคลต่อสภาพแวดล้อมในลักษณะที่เหมือนเดิมและสอดคล้องกัน  หรือหมายถึงรูปแบบลักษณะของบุคคลที่มีอิทธิพลต่อการตอบสนองด้านพฤติกรรมส่วนทฤษฎีการจูงใจของฟรอยด์ ( Freud’s Theory ) มีข้อสมมติว่าอิทธิพลด้านจิตวิทยาสามารถกำหนดพฤติกรรมมนุษย์แรงจูงใจและบุคลิกภาพส่วนใหญ่เป็นจิตใต้สำนึก

5. ทัศนคติ ( Attitudes )หมายถึงความโน้มเอียงที่เกิดจากการเรียนรู้ในการตอบสนองต่อสิ่งกระตุ้นไปในทิศทางที่สม่ำเสมอทั้งด้านบวกและด้านลบ  หรืออาจหมายถึงความรู้สึกนึกคิดของบุคคลทั้งด้านบวกและด้านลบที่มีต่อสิ่งของ  บุคคล ความคิด

อุษณีย์  จิตตะปาโลและนุตประวีณ์  เลิศกาญจนวัติ (2540 :22 ) ได้กล่าวว่าการใช้เครื่องมือ 4Ps เพื่อสร้างให้เกิดความโน้มเอียงในการเรียนรู้ที่ตอบสนองต่อผลิตภัณฑ์และเครื่องมือการตลาดในลักษณะความพอใจ  ต้องศึกษาว่าทัศนคติเกิดขึ้นได้อย่างไร  ได้รับอิทธิพลจากอะไรและมีการเปลี่ยนแปลงอย่างไร  การเกิดทัศนคติเกิดจากข้อมูลที่แต่ละบุคคลได้มา ( เกิดจากประสบการณ์ที่เรียนรู้เกี่ยวกับสินค้า) เกิดจากความรู้สึกนึกคิดของบุคลและเกิดจากความสัมพันธ์ที่มีต่อกลุ่มอ้างอิง

โครงสร้างของการเกิดทัศนคติ  ประกอบด้วย 3 ส่วน คือ

1. ส่วนของความเข้าใจ ( Cognitive Component ) เป็นส่วนของความรู้,  การรับรู้และความเชื่อ

2. ส่วนของความรู้สึก ( Affective Component ) “เป็นส่วนที่แสดงอารมณ์หรือความรู้สึกในลักษณะที่พอใจหรือไม่พอใจ

3. ส่วนของพฤติกรรม ( Behavior Component ) หมายถึง “แนวโน้มในการจะมีพฤติกรรมลักษณะหนึ่งลักษณะใด”

ปัจจัยภายนอกที่มีผลต่อการตัดสินใจ

1. วัฒนธรรม ( Culture ) และวัฒนธรรมย่อย ( Subculture ) หมายถึง  กลุ่มของสัญลักษณ์และสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นโดยสังคม  และถูกถ่ายทอดจากคนรุ่นหนึ่งสู่คนรุ่นหนึ่ง เพื่อเป็นกฎเกณฑ์และข้อกำหนดถึงพฤติกรรมของมนุษย์หรือเป็นกลุ่มค่านิยมพื้นฐาน,การรับรู้,ความต้องการและพฤติกรรม  ซึ่งเรียนรู้จากการเป็นสามชิกของสังคมในครอบครัวและสถาบันที่สำคัญอื่นๆ วัฒนธรรมประกอบด้วย แนวคิดที่ไม่มีตัวตนเป็นสัญลักษณ์เช่น  ทัศนคติ  ความเชื่อ ค่านิยม ภาษา  ความเป็นอยู่  กฎหมาย  การศึกษา เป็นต้น

2. สิ่งที่มีตัวตน (Tangible Items ) เช่น กลุ่มเชื้อชาติ  กลุ่มศาสนา  กลุ่มสีผิว  พื้นที่ทางภิมศาสตร์

ชั้นทางสังคม ( Social class )  หมายถึง  การจัดลำดับชั้นสามชิกภายในสังคมออกเป็นกลุ่ม  โดยถือกฎเกณฑ์การศึกษา  รายได้  ทรัพย์สินหรืออาชีพ  ชั้นสังคมก็เป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่มีความสำคัญต่อปัจจัยการซื้อของผู้บริโภค  แต่ละชั้นสังคมจะมีลักษณะค่านิยมและพฤติกรรมผู้บริโภคเฉพาะอย่างสัญลักษณ์ในการโฆษณา  กลยุทธ์ด้านสื่อ  รวามทั้งโปรแกรมการส่งเสริมการตลาดสะท้อนถึงค่านิยมและรูแปบบการดำรงชีวิต

               

ภาพประกอบที่ 5 กระบวนการซื้อและปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อกระบวนการตัดสินใจเช่าพระเครื่อง

ที่มา : อุษณีย์ จิตตะปาโลและนุตประวีณ์  เลิศกาญจนวัติ , 2540: 53-54

                สุดาดวง  เรืองรุจิระ (2543 : 87-90 ) ได้กล่าวถึงกระบวนการตัดสินใจซื้อของผู้บริโภค

                กระบวนการซื้อสินค้าของผู้บริโภคแบ่งออกเป็น 5 ลำดับขั้น  โดยเริ่มจากเหตุการณ์ก่อนที่มีการซื้อสินค้าจริงๆ   จนถึงเหตุการณ์ภายหลังการซื้อ  ซึ่งสรุปขั้นตอนดังภาพประกอบที่ 6

ภาพประกอบที่ 6 กระบวนการตัดสินใจซื้อของผู้บริโภค

ที่มา : สุดา  เรืองรุจิระ , 2543 : 87-90

1. พฤติกรรมก่อนการซื้อ (Repurchase Behaviors ) พฤติกรรมก่อนการซื้อเป็นกระบวนการเริ่มต้น  โดยมีแรงจูงใจหรือถูกกระตุ้นให้เกิดความต้องการ

2. แสวงหาทางเลือก ( Search for Alternatives ) เมื่อผู้บริโภคเกิดความต้องการในสินค้าแล้วก็จะต้องมองหาทางเลือก  การหาข้อมูลเป็นสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่ง  การหาข้อมูลนั้นจะต้องพิจารณาข้อมูลทางด้านชนิดของสินค้า  รูปลักษณ์ของสินค้า

3. การประเมินทางเลือก ( Evaluation of Alternatives ) เมื่อมีทางเลือกแล้วขั้นต่อไปจะต้องมีการประเมินผลทางเลือกในการตัดสินใจ

4. การตัดสินใจ (Purchase Decision ) หลังจากแสวงหาทางเลือกและประเมินผลทางเลือกแล้วผ็บริโภคจะต้องทำการตัดสินใจว่า  ถ้าซื้อสินค้านั้นจะตอบสนองความต้องการและความพอใจให้กับตนเองได้หรือไม่

5. การประเมินผลหลังการซื้อ (Post Purchase Behaviors ) กระบวนการตัดสินใจในการซื้อจะต้องรวบรวมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหรือหลังการซื้อเพราะหลังจากการตัดสินใจไปแล้ว  ผู้บริโภคจะมีการประเมินผลหลังการซื้อว่าสินค้าที่ซื้อไป  ตอบสนองความต้องการได้หรือไม่  จะมีผลต่อการซื้อสินค้าครั้งต่อไป  และเป็นข้อมูลแนะนำผู้อื่น

บทที่ 2 :แนวคิดส่วนประสมของตลาด

แนวคิดส่วนประสมของตลาด

                สุดาดวง  เรืองรุจิระ ( 2543 : 29-34 ) ได้กล่าวถึง  ส่วนประสมการตลาด ( Marketing Mix ) ประกอบด้วย ผลิตภัณฑ์, การจัดจำหน่าย, การกำหนดราคา,การส่งเสริมทางการตลาด หรือเราสามารถเรียกส่วนประกอบทางการตลาดได้อีกอย่างหนึ่งว่า 4Ps ส่วนประสมทั้ง 4 ตัวนี้  ทุกตัวมีความเกี่ยวพันโดย P แต่ละตัวมีความสำคัญเท่าเทียมกัน  แต่ขึ้นอยู่กับผ็บริหารการตลาดแต่ละคนที่จะวางกลยุทธ์ ว่าจะเน้นส่วนใด

1. ผลิตภัณฑ์ (Product ) ปัจจัยแรกที่จะแสดงว่ากิจการพร้อมที่จะทำธุรกิจได้  กิจการนั้นจะต้องมีสิ่งที่จะเสนอขาย  อาจเป็นสินค้าที่มีตัวตน  บริการ ความคิด ที่จะสนองความต้องการของผู้บริโภคได้

2. การจัดจำหน่าย ( Place ) ผลิตภัณฑ์ที่ผู้ผลิตผลิตขึ้นมาได้นั้น  ถึงแม้ว่าจะมีคุณภาพดีเพียงใด  ถ้าผู้บริโภคไม่ทราบแหล่งซื้อและไม่สามารถจัดหามาได้เมื่อเกิดความต้องการผลิตภัณฑ์ที่ผลิตขึ้นมาก็ไม่สามารถจะตอบสนองความต้องการได้ของผู้บริโภคได้    นักการตลาดต้องพิจารณาว่าที่ไหน  เมื่อไหร่ และโดยใครที่จะเสนอขายสินค้า   การจัดจำหน่ายนั้นแบ่งกิจกรรม 2 ส่วนคือ ช่องทางการจำหน่ายสินค้าและการแจกจ่ายตัวสินค้าการกระจายสินค้าเข้าสู้ผู้บริโภค

3. การกำหนดราคา (Price ) คือการกำหนดราคที่เหมาะสมให้กับผลิตภัณฑ์ที่จะนำไปขายก่อนที่จะกำหนดราคาสินค้า

4. การส่งเสริมทางการตลาด (Promotion ) เป็นการศึกษาเกี่ยวกับกระบวนการติดต่อสื่อสารไปยังตลาดกลุ่มเป้าหมาย  การส่งเสริมการตลาดเป็นวิธีที่จะบอกลูกค้าทราบเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ที่เสนอขาย

แนวคิดใหม่เกี่ยวกับส่วนประสมการตลาดที่มีวิสัยทัศน์ไกลกว่าเดิม  ได้แก่ ส่วนประสมการตลาดยุคใหม่ ( Marketing Mix หรือ 4Cs ) ซึ่งมีส่วนประสมต่างๆดังนี้

1. การตอบสนองความต้องการของผู้บริโภค (Consumer Need and Wants) การกำหนดส่วนประกอบการตลาดตัวแรกเกี่ยวกับการเสนอขาย  จึงต้องสร้างขอบเขตให้กว้างๆได้เพื่อให้สอดคล้องกับแนวคิดการตลาดที่เน้นการตอบสนอง

2. ต้นทุนในการจัดหาสิ่งที่จะตอบสนองความต้องการ ( Cost to Buy ) ราคาเป็นมูลค่าที่กำหนดขึ้นโดยผู้ขาย  และตกลงขายเพราะผู้ซื้อยอมรับ  ในทัศนะของผู้ซ้อผลิตภัณฑ์ ราคา คือเงินที่ต้องจ่ายสำหรับบวกกำไรของผู้ขาย

3. ความต้องการความสะดวกซื้อ ( Convenience to Buy ) เป็นความสัมพันธ์ต่อเนื่องจากการคำนึงถึงค่าใช้จ่ายรวมในการซื้อ

4. การใช้เครื่องมือสื่อสารในการส่งเสริมการตลาด ( Communication ) เนื่องจากค่าใช้จ่ายด้านโฆษณา เพิ่มสูงขึ้นและมีผลิตภัณฑ์ผ่านสื่อโฆษณาแต่ละชนิดอย่างหนาแน่นในอนาคตผู้บริโภคจะตกอยู่ใต้อิทธิพลของเครื่องมือสื่อสารต่างๆมากขึ้น และเป็นเครื่องมือสื่อสารที่เข้าถึงผู้บริโภคได้โดยตรง  กิจการธุรกิจมองเห็นว่าควรทำการส่งเสริมการตลาดผ่านศื่อทางการสื่อสารที่เข้าถึงผู้บริโภคได้มากกว่าและค่าใช้จ่ายถูกกว่า

บทที่ 2 :ความรู้เกี่ยวกับวงการพระเครื่องและการเช่าพระเครื่อง

ความรู้เกี่ยวกับวงการพระเครื่องและการเช่าพระเครื่อง

                ความเป็นมาของพระเครื่องไทยนั้นมีการพัฒฯมาเรื่อยๆ  ตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา  จะเรียกว่านักเลงพระ  สมัยก่อนนั้นจะเป็นการสร้างพระตามค่านิยมความศรัทธาและความเชื่อ  แต่พอมาถึงสมัยกรุงรัตนโกสินทร์  จากการสืบค้นถึงในสมัยรัชกาลที่ 5 ก็พบว่ามีการสะสมพระและเล่นหาแลกเปลี่ยนกันในหมู่เจ้าขุนมูลนายรวมถึงพระบรมวงศ์ษานุวงษ์ 

            โดยส่วนใหญ่จะนำพระบูชามาดูกันและประกวดกัน  จากนั้นก็มีการพัฒนาในการดูพระเครื่องมากขึ้น  โดยขุนนางและพ่อค้าวาณิชต่างๆจะนำพระใส่ห่อและแลกเปลี่ยนที่วัดพระเชตุพลวิมลมังคลารามหรือวัดโพธ์ท่าเตียน  ต่อมาเมื่อมีคนรับชอบทางนี้มากขึ้นสถานที่เดิมก็แคบลงก็จะขยายมาที่ใต้ถุนศาลอาญาหรือโคนมะขาม  ท้องสนามหลวง  ยุคนี้เองทำให้มีการก่อกำเนิดเซียนพระขึ้นมา  ซึ่งหมายความว่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ทำให้การซื้อขายวัตถุมงคลของวงการพระยุคแรกๆ  ซึ่งในยุคดังกล่าวนั้นยังไม่มีการเช่าอย่างเป็ฯธูรกิจอย่างจริงจังแต่เป็ฯการแลกเปบี่ยนด้วยเงินแต่มีการเรียกทั่วไปว่า    ”  การเช่าบูชา”  ต่อมามีการนิยมเช่าพระกันมากขึ้น  สังคมพระเครื่องที่ใต้ศาลอาญาก็เลิกไป  ประมาณปี 2500 โดยย้ายไปอยู่ที่ใหม่เป็นร้านกาแฟข้างคลองหลอด  อยู่คนละฝั่งคลองเล็กๆ  ข้างโรงแรมรัตนโกสินทร์ในปัจจุบัน ซึ่งนักเล่นพระเรียกว่า “ บาร์มหาผัน”  ซึ่งสถานที่แห่งนี้มีความแตกต่างจากสังคมพระเครื่องเดิมอยู่ไม่น้อย  กล่าวคือเป็นแหล่งสะสมผู้เช่าพระเป็ฯคนทั่วๆไป  ไม่เฉพาะแต่เจ้าขุนมูลนายในอดีต  แต่ในขณะเดียวกันนั้น  บาร์มหาผัน  ก็เริ่มมีปัญหา  เพราะมีการโอ้อวดอำนาจพุทธคุณมากเกินไป  มีการพิสูจน์และการหลอกลวง  เพื่อเอาขอผู้อื่นมาเป็นของตนเอง  ต่อมาสังคมพระเครื่องมีการพัฒนามากขึ้นเรื่อยๆ  การเล่นหาพระมีความจริงมากยิ่งขึ้น  ก็จะทำให้เกิดตลาดใหม่ขึ้นมา  เช่น ตลาดวัดมหาธาตุ  โดยมีการซื้อขายเป็นเรื่องเป็นราวมากกว่าเดิม  โดยมีการซื้อหาแลกเปลี่ยน  พระกันมากขึ้น  ต่อมาปี 2520 ก็ได้มีการขยับขยายไปที่วัดราชนัดดาและท่าพระจันทร์  ทำให้วงการพระเติบโตขึ้นเรื่อยๆ  จึงมีการจัดชมรมต่างๆที่เกี่ยวกับวงการพระเครื่องมากขึ้น  จนพัฒนาเข้าสู่เข้า  เช่นห้างพันธุ์ทิพย์ประตูน้ำและได้ขยายมาเรื่อยๆทั่วกรุงเทพและปริมณฑล  ปัจจุบันสังคมพระเครื่องเป็นที่แพร่หลายอย่างมาก  จากคนทุกกลุ่ม ชนชั้น อาชีพ  ซึ่งที่เจริญเติบโตควบคู่กันคือ ธุรกิจวัตถุมงคลซึ่งเจริญเติบโตรวดเร็ว  มากกว่าธุรกิจการค้าอย่างอื่นหลายประเภท  และเป็นแหล่งลงทุนที่มีจำนวนมาหศาล  โดยปราศจากทิศทางและแนวทางที่เหมาะสมตลอดจนการผสมผสานระหว่างธุรกิจกับศรัทธาในพระพุทธศาสนาว่าจะเป็นแบบใด  จึงจะสอดคล้องกับการเป็นเมืองพุทธและการพัฒนาของประเทศไทย

                ศูนย์จำหน่ายพระเครื่องนั้น  จะเป็นสถานที่  ที่มีแผงพระเพื่อให้เช่าหรือแลกเปลี่ยนกันที่จะสามารถเรียกลูกค้า  เข้ามาเช่าซื้อแลกเปลี่ยนได้ทุกวัน  โดยเฉพาะเสาร์อาทิตย์หรือวันหยุดราชการ  ศูนย์พระเครื่องจะเป็นแหล่วงรวามพระเครื่อง พระบูชาและวัตถุมงคลต่างๆ  ดังนั้น  คนที่เช่าพระจะต้องจำเป็น  ให้รู้ว่าการเช่าพระนั้น  กลายเป็นธุรกิจ อย่างนึงไปแล้ว

                ดังนั้นการที่เราเข้าในศูนย์พระเครื่องนั้นจึงจำเป็นจะต้องร็คำศัพท์ในวงการพระเครื่องพอสมควร  เช่น

 การเช่า         หมายถึง    การจ่ายเงินซื้อพระ

การให้เช่า  หมายถึง  การเอาพระไปให้ผู้อื่นเช่าแต่ในปัจจุบันนี้ การเช่าและการให้เช่า ค่อยๆจางหายไป  จะใช้คำว่า  การขายแทน

เซียนพระ     หมายถึง  ผู้รอบรู้เรื่องพระ

การต้มหรือแหกตา  หมายถึง  การหลอกลวง  เอาพระปลอมมาให้เช่าหรือเอาพระแท้แต่ผิดวัดมาให้เช่า

การแห่         หมายถึง  การนำพระไปตรวจสอบก่อนการเช่า

อุปกรณ์ในการเล่นพระ

1.                   แว่นขยาย (วงการพระเรียกว่ากล้อง)  เพื่อใช้ส่องดูรายละเอียดเพื่อส่องดูส่วนที่ชำรุด และแตกหักและตำหนิ  โดยทั่วไปจะนิยมขยาย8 ถึง10 เท่า เพื่อให้มองเห็นอย่างชัดเจน

2.                  ตำราเอกสารเกี่ยวกับพระ จะเป็นตำราที่บอกรายละเอียดเกี่ยวกับพระต่างๆ  พิมพ์ต่างๆ  ตลอดจนตำหนิต่างๆของพระ  รวมถึงราคากลางของพระด้วย

การค้าวัตถุมงคลในปัจจุบันจะมีเงินทุนหมุนเวียนอย่างสูงจึงทำให้   มีผู้ค้ามากมายในวงการธุรกิจมากในวงการพระเครื่อง

ผู้ค้าแบ่งออกได้หลายกลุ่มดังนี้

1.                  ผู้ค้าในแหล่งวัตถุมงคลขนาดใหญ่  เช่น ตลาดท่าพระจันทร์  ตลาดนัดสวนจตุจักร  ตลาดวัดราชนัดดา 

2.                  ผู้ค้าในแหล่งศูนย์การค้า  ซึ่งจะเปิดพื้นที่ในเช่าวัตถุมงคลโดยตรง เช่น พันธุ์ทิพย์พลาซ่างามวงศ์วาน  อิมพิเรียลสำโรง  บางใหญ่ซิตี้ เป็นต้น

3.                  ผู้ค้าตามแหล่งชุมชน  ได้แก่ร้านค้าขนาดเล็กๆ  จึงจับเป็นกลุ่มกันย่อยๆ  ตามตลาดทั่วไป เช่น ตลาดรังสิต  ตลาดนนทบุรี  ตลาดพีเซนเตอร์  ตลาดยิ่งเจริญ เป็นต้น

4.                  ผู้ค้าที่ไม่วางเป็นหลักแหล่ง  จะวางอาศัยตามแหล่งตลาดนัดทั่วไปหรือบาทวิถี ตลาดวัดราชนัดดา  บาทวิถีสวนจตุจักร  และรอบสนามหลวงเป็นต้น

บทที่ 2 :สภาพปัญหาของธุรกิจพระเครื่องและเช่าบูชา

สภาพปัญหาของธุรกิจพระเครื่องและเช่าบูชา

การเจริญเติบโตในการเช่าพระและวัตถุมงคลนี้  เป็นสิ่งที่ไม่เคยปรากฎมาก่อนในอดีตและไม่เคยปรากฎในประเทศอื่นนอกจาประเทศไทย  รัฐบาลยังไม่มีกฎหมายหรือมาตรการใดๆที่ควบคุมธุรกิจประเภทนี้  ซึ่งการขาดการควบคุมเช่นนี้  จึงเป็นเหตุให้  กลไกทางธุรกิจและผู้ประกอบธุรกิจเกี่ยวกับพระเครื่องสามารถจะประกอบธุรกิจอย่างไรก็ได้เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดกับตนเองโดยจะมีปํญหาสำคัญ 4 ส่วนดังนี้

1.                  ไม่มีมาตรการควบคุมในการสร้างพระและวัตถุมงคล  ทำให้มีการปลอมแปลงพระและวัตถุมงคลได้ง่าย  เพราะไม่มีกฎหมายควบคุม  ดังนั้นในการสร้างพระวัตถุมงคลในพระพุทธศาสนาที่หายากและมีคุณค่าทางพุทธพาณิชสูง  จึงนิยมปลอมแปลงกันมาก  เนื่องการผลิตไม่ผิดกฎหมายและผู้กระทำได้รับตอบแทนสูง  การปลอมแปลงทั้งหมดนั้นย่อมมีจุดหมายคือหลอกลวงผู้เช่า  ดังนั้นก่อให้เกิดผลเสียหายทางเศรษฐกิจได้โดยรวมซึ่งผู้เช่าไม่สามารถ  กลับเปลี่ยนเป็นราคาทรัพย์สินได้อีก  การทำปลอมแบ่งแยกตามลักษณะได้ดังนี้

-          การทำปลอมโดยทำให้เหมือน  หรือเข้าใจว่าเป็นของแท้  วิธีการทำปลอมปะเภทนี้ เป็ฯวิธ๊การทำปลอมทั่วๆไป  โดยการนำมาของแท้มาเป็นต้นแบบแล้วทำปลอมด้วยเนื้อหาและแบบพิมพ์แบบเดียวกัน

-          การปลอมพระเครื่อง  โดยร่างขึ้นมาให้มีลักษณะพิเศษซึ่งทำให้ผู้ได้พบเห็น  ซึ่งไม่มีความรู้เข้าใจว่าเป็นพระเครื่องที่หายากและมีราคารสูง

-          การทำปลอมและการหลอกลวงการจำหน่ายพระเครื่อง  อาจจะนำพระแท้ประเภทเหรียญโลหะมาชุบผิว  หรือเคลือบผิวให้เป็น นวโลหะ หรือทองคำ หรือให้พิจารณาจากภายนอกว่าเป็นพระเครื่องที่สร้างจากเนื้อโดยไม่ตรงกับความเป็นจริงและมีราคาสูงกว่าควรจะเป็น

-          การทำปลอมโดยใช้วัตถุมงคลของแท้มาปลอมอีกวิธีหนึ่ง  คือการใช้พิมพ์เก่าแกะพิมพ์ใหม่เพื่อคุณค่าเชิงพาณิชที่สูงกว่า  โดยประเภทมวลสารเช่น ผงหรือดิน จะมีมูลค่าเชิงพาณิชต่ำ  หรือนำแม่พิมพ์เก่าหล่อพระใหม่เป็นต้น  ซึ่งนับว่าการกระทำแบบนี้จะทำลายคุณค่าทางโบราณคดีและประวัติศาสตร์เป็นอย่างมาก

2.                  ไม่มีมาตรการควบคุมการสร้างวัตถุมงคล  โดยวัดต่างๆทำให้เกิดความไม่เหมาะสมหลายประการซึ่งนับเป็นสาเหตุสำคัญทำให้เกิดการเสื่อมศรัทธาในพระพุทธศาสนา เช่น

-          การที่ผู้จัดสร้างทำเกินกว่าที่ทางวัดกำหนดไว้  ซึ่งในวงการเรียกว่า “ทำพระเสริม” โดยเกิดจากกลุ่มผู้สร้างเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน  ทำเกินกว่าที่ได้ขออณุญาติจากทางวัดไว้ โดยพระเสริมหรือส่วนเกิน  จะไม่ได้เข้าพิธีพุทธาภิเศก  หรืออธิษฐานจิตใดๆ โดยจะนำจำหน่ายเองภายหลัง

-          การที่วัดจัดสร้างวัตถุมงคลในรูปแบบที่ไม่เหมาะสม เช่น   สร้างพระในปางที่แปลกกว่ากำหนดหรือ  สร้างรูปพระนั่งบนรูปสัตว์ต่างๆ  เช่น เต่า ลิง เสือ หรือ รูปกุมารทอง  รูปชายหญิงติดกันเป็นต้น

-          การแอบอ้างถึงพิธีการจัดสร้าง  หรือวัตถุที่ใช้เป็นมวลสารเพื่อผู้เช่าเกิดความสนใจแต่ไม่ได้ส่มวลสารจริงลงไปตามที่บอกกล่าวไว้เป็นต้น

3.                  ไม่มีมาตรการควบคุมบทความหรือโฆษณาประชาสัมพันธ์ ซึ่งจะสังเกตได้ว่า  บทความในสิ่งตีพิมพ์ที่เกี่ยวกับพระเครื่องและวัตถุมงคล  จะพูดถึงปราฎิหาริย์  ทำให้เกิดความบิดเบือนข้อเท็จจริงเพื่อผลประโยชน์ทางการค้าเป็นหลัก  โดยไม่คำนึงถึง พุทธคุณ ศิลปะ  วัฒนธรรม จึงทำให้การโฆษณาเกินความจริงและบิดเบือน  ทำให้ผู้เช่าเข้าใจผิดได้และไม่มีมาตรการลงโทษอย่าแท้จริง  เป็นเหตุให้ผู้เช่า เกิดความเสื่อมศรัทธาในพุทธศาสนาได้

4.                  ไม่มีมาตรการควบคุมในการค้าและควบคุมผู้ค้า  เนื่องจ่กในปัจจุบันนี้  สถานที่จำหน่ายวัตถุมงคลและพระเครื่องเกิดขึ้นมากมาย  แต่ละแห่งจะประกอบไปด้วย ผู้ค้ารายย่อยเป็ฯจำนวนมากนอกจากนนี้ยังผ็ค้าที่ไม่ได้ประกอบกิจการในแหล่งจำหน่ายโดยตรง  อีกทั้งผู้ค้ากลุ่มนี้จะมีอยูทุกๆที่  นับวันจะมีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ  โดยไม่สามารถจะประมาณจำนวนผู้ค้าได้ เพราะรัฐบาลไม่เคยทำการควบคุม  สำรวจ หรือขึ้นทะเบียนผู้ค้าไว้แต่อย่างใด  ซึ่งปัญหานี้ ก่อให้เกิดัปญหาหลายประการเช่น

-          ผู้ค้าขาดความรับผิดชอบต่อผู้บริโภค  เพราะสามารถเปลี่ยนแปลงสถานที่ตั้งวางได้ไม่เปลี่ยนหลักแหล่ง  จึงขาดความรับผิดชอบในพระเครื่องและวัตถุมงคล

-          ไม่สามารถตรวจสอบควบคุมการจำหน่ายวัตถุมงคลที่รับไว้จากผู้กระทำความผิดได้  เนื่องจากปัจจุบันแนวโน้มการกระทำความผิดที่เกี่ยวกับทรัพย์โดยมุ่งหวัง  เอาทรัพย์สินเช่นพระเครื่องและวัตถุมงคลมากขึ้น  ทำให้ผู้กระทำความผิดสามารถจำหน่าย ผู้ค้าได้โดยง่ายและไม่มีการตรวจสอบในการซื้อหาวัตถุมงคลหรือพระเครื่องนั้น

-          วัตถุมงคลและพระเครื่องที่มีคุณค่าเชิงพุทธพาณิชสูง  จะเป็นแหล่งฟอกเงินต่อผู้กระทำความผิดได้โดยง่าย เนื่องจากไม่สามารถแสดงรายละเอียด  แสดงรายได้  ดังนั้น จะเป็นการฟอกเงินได้อย่างดี  เพราะไม่สามารถตรวจสอบได้

-          การจัดวางจำหน่ายพระเครื่องหรือวัตถุมงคลในบางสถานที่  ไม่เหมาะสม เช่น  บริเวณข้างวัดมหาธาตุ หรือด้านนอกสวนจตุจักร ผู้ค้าส่วนใหญ่จะจัดวางจำหน่าย  บนกระดาษหนังสือพิมพ์หรือบางเศษผ้าเก่าๆ บนถนน สะพานลอย หรือ บาทวิถี ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง เพราะพระเคื่องเป็นสัญลักษณ์ทางพุทธศาสนาที่เรานับถือกัน

-          นอกจาการค้าแล้วปัจจุบัน  ยังมีการควบคุมจัดตลาดนัด  หรือการจัดประกวดพระเครื่อง   เพราะเนื่องจากว่ามีกลุ่มผลประโยชน์แอบแฝงอยู่  ซึ่งในการจัดประกวดพระแต่ละครั้ง  จะมีเงินหมุนเวียนไม่ต่ำกว่า 1 ล้านบาท ผ็จัดบางรายอ้างว่า จะนำรายได้บางส่วนไปบริจาคต่อสาธารณกุศล แต่ในข้อเท็จจริงแล้ว การกระทำดังกล่าวไม่มีมาตรฐานอะไรมาควบคุม  ทำให้การจัดงานต่างๆ  กำหนดขึ้นโดยามจัดผู้จัด  โดยจะเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัวเป็นหลัก

บทที่ 2:ประเภทการสะสมพระ

ประเภทการสะสมพระ

การสะสมพระหรือการหาเล่นพระ  จะแตกต่างกันไปตามจุดประสงค์ของแต่ละบุคคลซึ่งจะมีการจำแนกออกได้ดังนี้

1.                  พุทธพาณิช หมายถึงพวกที่ค้าขายโดยเฉพาะ  คือพวกที่ ซื้อถูกขายแพง  ซึ่งนักเลงพระประเภทนี้  คือหากินกับพระเคื่อง 100% นั่นเอง

2.                  ศิลปะ คนที่สะสมพระบางกลุ่มจะชื่นชอบในศิลปะ  เพราะพระเครื่อองบูชานั้น   มีศิลปะในตนเอง ซึ่งขึ้นอยู่กับว่าอยู่ในยุคไหน เช่น เชียงแสน ลพบุรี อู่ทอง ล้านนา เป็นต้น  ซึ่งในแต่ละยุคนั้นจะมีแบบและสัญลักษณ์เป็นของตนเอง

3.                  อำนาจพุทธคุณในวงการพระเครื่องนั้นจะมีเครื่องรางของขลังและมีอำนาจบารมีมาตั้งแต่โบราณ  เช่น ยิงไม่ออกฟันไม่เข้า  แคล้วคลาด เป็นต้น

4.                  อนุรักษ์โบราณวัตถุ  ในวงการพระเครื่องจะมีคนอยู่กลุ่มหนึ่งที่มีอายุตั้งแต่100ปีขึ้นไป  เพื่อจะหวังอนุกรักษ์ของเก่าไว้และได้เรียนรู้วัฒนธรรมในการสร้างพระในแต่ยุคสมัยเพื่อในชนรุ่นหลังได้เกิดการหวงแหน  และรักษ์ในศิลปะประจำภาคสืบต่อไป

บทที่ 2 :แนวทางในการตัดสินใจเช่าพระเครื่องบูชา

แนวทางในการตัดสินใจเช่าพระเครื่องบูชา

1. ดูความสามารถของตนเอง  ว่าฐานะทางการเงินของเราสามารถที่จะเช่าบูชาพระเครื่องในราคาที่เราไม่เดือดร้อน   เพราะพระเครื่องเป็นวัตถุมงคลที่ไว้ยึดเหนี่ยวจิตใจของชาวพุทธ การได้พระเครื่องมาสะสมถือเป็นเรื่องมงคล ถ้าเช่าพระเครื่องแล้วมีปัญหาที่ทำให้ไม่สบายใจ ไม่ว่าจะเรื่องใด ๆ อาทิ เรื่องเงิน , ทะเลาะกับครอบครัว , ไม่สบายใจ ฯลฯ อย่าเช่าโดยเด็ดขาด พึงระลึกเสมอว่าเรากำลังนำสิ่งที่ดีเป็นมงคลเข้าสู่บ้าน

2. กำหนดว่าเราชอบเช่าพระเครื่องอย่างไร   เพราะว่าพระเครื่องมีอยู่หลายแบบทั้งเนื้อผง , เนื้อดิน , เหรียญ , กริ่ง , รูปหล่อ ฯลฯ รวมทั้งพระกรุ พระเก่า พระเกจิอาจารย์ต่าง ๆ เลือกเก็บสิ่งที่ชอบจะทำให้มีความสุขในการสะสม

3. เลือกเช่าพระที่ดูง่ายเป็นหลัก พระอะไรก็ได้ที่ชอบไม่ว่าจะเก่าหรือใหม่ แต่จะต้องเป็นพระแท้ดูง่ายเท่านั้น

4. อย่าโลภ เพราะว่าพระแท้ไม่มีถูก อย่าซื้อพระที่ราคา ใคร ๆ ก็อยากได้ของดีและถูก ซึ่งในความเป็นจริงอาจจะมีแต่น้อยมาก

5. การตรวจเช็คพระต้องเช็คกับคนเป็น อย่าหูเบา การเสนอขายในสนามพระเครื่องเป็นแนวทางการเช็คพระเครื่องที่ดีที่สุด   วงการพระเครื่องทุกวันนี้มีมาตรฐานมากขึ้น ทำให้การสะสมง่ายขึ้น ศึกษาคนขายก่อนที่จะทำการเช่าบูชา ให้มีการรับประกันความแท้อย่างชัดเจน พึงระลึกว่าเงินของเราแท้ พระเครื่องที่ได้ก็ต้องแท้ด้วย

บทที่ 2 :ผลงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง

ผลงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง

1. รายงานการวิจัยของ วีรพงษ์  อินพานิช ศึกษาเรื่อง “การวิเคราะห์โครงสร้างตลาดและพฤติกรรมการแข่งขันของผู้ประกอบการในตลาดพระเครื่อง กรณีศึกษา  พระเครื่องหลวงปู่ทวดวัดช้างไห้  จังหวัดปัตตานี”  โดยงานวิจัยนี้ได้ศึกษาตัวแปรเกี่ยวกับ  โครงสร้างตลาดพระเครื่อง (Market Structure ) พฤติกรรมของผู้ผลิตและ  ผลประกอบการของผู้ผลิต

สำหรับวิธีการศึกษานั้นได้ใช้การวิจัย  โดยใช้วิธีการวิเคราะห์พรรณา( Descriptive Analysis ) โดยนำทฤษฎี Structure – Conduct-Performance Approach เป็นเครื่องมือในการพิจาณาว่าเป็นโครงสร้างทางการตลาด  พฤติกรรมผู้ประกอบการและผลกระทบทางธุรกิจ  ว่ามีปฏิสัมพันธ์อย่างไร  พฤติกรรมการแข่งขันของผู้ประกอบการ  ไม่ว่าจะเป็นการแข่งขันด้านราคาหรือการแข่งขันที่ไม่ใช่ราคาเป็นอย่างไร  เมื่อผ็ประกอบการได้ใช้กลยุทธ์และนโยบายใด  ในการแข่งขันโดยการวิเคราะห์เป็ฯลำดับขั้นและชี้ให้เห็นปฏิสัมพันธ์ระหว่างกัน

ผลการศึกษาพบว่า  มูลเหตุของการนิยมสะสมพระเครื่องหลวงปู่ทวด  ส่วนใหญ่นิยมสะสมไง้เพื่อเป็นเครื่องคุ้มครองป้องกันตัวและภยันตรายที่เกิดขึ้น  จำนวนรองลงมาคือ  เชื่อในปราฎิหาริย์และความศักดิ์สิทธิ์ของพระเครื่องรุ่นนั้นๆ  เป็นที่พึ่งทางใจ  ช่วยเสริมสร้างขวัญและกำลังใจในยามประสบปัญหา  และเก็บไว้เป็นมรดกตกทอดแก่ลูกหลาน  ตามลำดับ

ผู้ประกอบการมีพฤติกรรมการโฆษณาตนเองและร้านค้าของตนเองในนิตรสารพระเครื่อง  ในเวปไซด์พระเครื่อง  หรือข่าวสังคมในหนังสือพิมพ์รายวันที่มีบทความเกี่ยวกับพระเครื่อง  เพื่อเป็ฯการสร้างความน่าเชื่อถือให้แก่นักสะสม  ทั้งนี้เพื่อเป็นการเพิ่มยอดจำหน่ายพระเครื่องของตนเอง  จากข้อมูลที่พบว่าเงื่อนไขในการเข้าสู่ตลาดมีสูงมากไมว่าจะเป็นต้นทุนการเข้าสู่ตลาดที่มีราคาสูง  ความชำนาญพิเศษ  ภาพลักษณ์และความน่าเชื่อถือ เป็นต้น  จากข้อมูลพบว่าผู้ประกอบการได้ใช้ความไม่สมมาตรของข่าวสารในเรื่องราคา  ลักษณะพิมพ์ทรงของพระเครื่อง  ความยากง่ายในการขัดหา  และความสวยงาม  สมบูรณ์ของพระเครื่อง  เป็นปัจจัยในการกำหนดกลยุทธ์ในการทำธุรกิจ  ไม่ว่าจะเป็นการตั้งซื้อหรือราคาขายของพระเครื่อง  ตลอดจนการดำเนินกำหนดทิศทางของราคาและการจำกัดปริมาณพระเครื่องที่มีคุณภาพสมบูรณ์และหายากเพื่อเก็งกำไร ( Speculate ) อีกด้วย

2. แสงจันทร์  ศรีประเสริฐ  พ.ศ. 2547 ศึกษาเรื่อง “ธุรกิจพระเครื่องในมุมมองของแหล่งเงินนอกระบบ” สำหรับวิธีการศึกษา ใช้ 1)  การวิจัยแบบสำรวจ โดยทำข้อมูลสำรวจต่างๆ  เกี่ยวกับธุรกิจพระเครื่อง 2) การสัมภาษณ์โดยตรง  โดยการทำสัมภาษณ์หน่วยธุรกิจพระเครื่อง  ตั้งแต่เจ้าของแผงพระเครื่อง  เจ้าของศูนย์พระเครื่อง  รวมถึงเจ้าของกิจการตลาดพระเครื่อง 3) การออกแบสอบถาม  ทำการสำรวจโดยการออกแบบสอบถามความคิดเห็นของบุคคลผู้สนใจทั่วไปเกี่ยวกับการเช่าบูชาพระเครื่อง

ผลการศึกษาพบว่า  ธุรกิจพระเครื่องจะมีมูลค่าตลาดรวม 2,500 ล้านบาทตามมุมมองของผู้ทรงคุณทางด้านพระเครื่องและเจ้าของกิจการพระเครื่อง  ส่วนหน่วยงานที่สร้างพระเครื่องประมาณการไว้ 9,000 ล้านบาท  ในขณะที่ตัวเลขจากกลุ่มผู้สนใจทั่วไปสูงถึง 20,000 ล้านบาท

3. อรพันธุ์  สงวนเสริมดี  ทำการศึกษาวิจัยเรื่อง “ปัจจัยที่มีผลต่อความนิยมของพระเครื่อง  คณะพัฒนบริหารศาสตร์มหาบัณฑิต (พัฒนาสังคม) สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาตร์  โดยงานวิจัยนี้ได้ศึกษาตัวแปรคือ ตัวแปรอิสระ  ได้แก่  ลักษณะทางพระพุทธศาสนา  ลักษณะทางจิตใจ  ประสบการณ์ทางพระพุทธศาสนา  และลักษณะการครอบครอง   ประกอบไปด้วยแหล่งที่มา  การใช้จ่าย  ลักษณะของพระ  เนื้อพระ  และพุทธคุณของพระเครื่อง  ส่วนตัวแปรตาม  คือ ความนิยมของพระเครื่องประกอบไปด้วยความชื่นชมความเก่าแก่และประวัติของพระสงฆ์  ความเชื่อในปราฎิหาริย์และอัศจรรย์เพื่อเป็ฯที่พึ่งระลึกถึงองค์สัมมาสัมพุทธเจ้าและเชื่อว่าพระเครื่องนั้นจะมีราคามากขึ้นในอนาคต

ส่วนวิธีการศึกษา  ใช้วิธีศึกษาเชิงวิจัยปริมาณ  โดยการเก็ฐรวบรวมใช้แบบสอบถาม  สำหรับผลการวิจัยพบว่า  ผู้ที่มีความเชื่อและการปฏิบัติตน  ซึ่งเป็นลักษณะสำคัญทางพุทธศาสนา  อยู่ในเกณฑ์ขต่ำ  จะเป็นผู้ที่นิยมพระเครื่องโดยเชื่อในปาฏิหาริย์และความอัศจรรย์ของพระเครื่ององค์นั้น  และพบว่าลักษณะดังกล่าวมีอยู่สูง  จะพบอยู่ในกลุ่มที่มีพระเครื่องไว้เพื่อเป็นที่พึ่งระลึกถึงองค์สัมมาสัมพุทธเจ้า  ลักษณะทางจิตของที่กลุ่มที่ศึกษาพบว่ากลุ่มที่เชื่อในปาฏิหาริย์และความอัศจรรย์ของพระเครื่องนั้น  มีภาวะของการควบคุมอารมณ์และความเชื่อมั่นในตนเองต่ำ  ซึ่งต่างจากพวกผู้ที่มีความนิยมเพราะความเก่าแก่และประวัติของพระสงฆ์ผู้สร้างพระเครื่องกับกลุ่มผู้ที่มีพระเครื่องเพื่อพึงระลึกถึงองค์สัมมาสัมพุทธเจ้า  โดยลักษณะจิตใจนั้นของทั้งสองกลุ่มอยู่ในระดับปานกลางถึงสูงใกล้เคียงกัน  ผู้ที่มีประสบการณ์ทางพุทธศาสนาสูงคือมีโอกาสเข้าปฎิบัติกิจกรรมทางศาสนาจะเป็ฯกลุ่มของผู้ที่ครอบครองพระเครื่องไว้  เพื่อเป็ฯที่พึงระลึกถึงองค์สัมมาสัมพุทธเจ้า  และประสบการณ์ดังกล่าวมีน้อยมากในผู้ที่เชื่อว่าพระเตรื่องจะมีราคาสูงขึ้นในอนาคต  ลักษณะการครอบครองพบว่าพระเครื่องเป็นสิ่งนิยมให้หรือรับกันระหว่างบุคคลทุกกลุ่มของความนิยม  ยกเว้นแหล่งที่มีให้เช่าหาพระเครื่อง  ผู้ที่เชื่อว่าราคาพระเครื่องเพิ่มมากขึ้นจะเช่าหาเป็นส่วนใหญ่  และการเช่าหาของคนกลุ่มนี้เฉลี่ยจะสูงกว่าทุกกลุ่ม  พระพิมพ์ผงเป็นแบบพระและเนื้อพระที่นิยมในทุกกลุ่ม  ส่วนลักษณะพุทธคุณที่เชื่อว่าจะได้รับจากพระเครื่องนั้น  ด้านเมตตามหานิยมเป็นที่ต้องการของกลุ่มที่เชื่อว่าพระเครื่องจะมีราคามากในอนาคต  ส่วนแคล้วคลาดปลอดภัยจะพบในผู้ที่เชื่อในปาฎิหาริย์และความอัศจรรย์ของพระเครื่อง

จากกลุ่มตัวอย่างพบว่าความนิยมพระเครื่องเพื่อเป็นที่ระลึกถึงองค์สัมมาสัมพุทธเจ้ามีจำนวนน้อยกว่า  เมื่อเทียบกับความนิยมเพราะความเก่าแก่ของพระเครื่องและประวัติของพระสงฆ์ผู้สร้างพระเครื่อง  รวมทั้งเชื่อว่าพระเครื่องนั้นมีราคามากขึ้นในอนาคตรวมกัน